Navigation Menu
AMOEIRO

AMOEIRO

PARROQUIA DE AMOEIRO

 

 

URBANO-AMOEIROORTOFOTO

IMAXE AEREA – VOO ,  AMOEIRO ORTOFOTO E: 1/8000

CADAMOEIROCONCELLOTODO

Patrimonio de interese:

Igrexa de Santa María de Amoeiro.

AAMOEIROO

Fonte: I.N.E.  Instituto Nacional de Estadística.

AMO1

AMO2

VIDEOS .





IMAXES.

AMO2-3
AMO2KEY2
AMO3-2
amo1-2
AMO2-5
AMO3VER2
AMO2KEY4
AMO2-4
amo1-3
amo1-4
AMO2KEY1
amo1-5
amo1-6
AMO3VER3
AMO3-1
AMO3VER1

INTERACTIVIDADE.

AMOEIRO
by qweqwi
on Sketchfab

Descargar Google Chrome
Descargar Mozilla Firefox

AMOEIRO CONCELLO

Demografía

Poboación: 2.317 habitantes.
Densidade: 58,42 hab./km².
Xeografía[editar]

Altitude: 396 metros.
Latitude: 42º 25′ N
Lonxitude: 007º 57′ O

Monumentos

Con aldeas como Bóveda (con mosteiro románico), Fontefría (con igrexa románica, pazo restaurado como hotel rural, antigos muíños, noras de auga e fermosas pontes cubrindo o río Barbantiño), Sanxiago (con capela na cal encontramos unha das únicas aras romanas da provincia reutilizadas como pila bautismal, así como diversos restos da cultura castrexa), Parada (con igrexa románica e estupendas zonas de descanso con fervenzas, muíños, merendeiros e para os amantes da pesca unha ampla gama de posibilidades), Formigueiro (con restos dun castelo medieval asentado sobre un castro celta – do cal quedan vestixios en diversas casas e a igrexa do lugar) e Cornoces (con igrexa románica e pazos). Ademais de todo isto Amoeiro conta cun dos maiores coutos de caza de toda Galicia onde se poden ver xabarís, corzos, coellos…

Descripción Xeográfica

Amoeiro enmárcase na meseta Dos chaos, situada ao noroeste do val do río Miño, limitando o leste co municipio de Coles, ao norte con Vilamarín e San Cristóbal de Cea, ao sur coa capital da provincia Ourense e Pungín e ao oeste co de Maside. Posúe unhas características xeográficas moi singulares que o converten nunha das bisbarras mellor individualizadas de toda Galicia. Mira á cidade de Ourense polos bordos de Palmés e O Castro e dialoga co río Miño polas bocarriberas de Santa Cruz e Coles. En xeral, trátase dun terreo chairo e fértil cunha paisaxe homoxénea e atractiva que se complementa con capas forestais a base de piñeiros e eucaliptos.

Aspectos históricos

O espazo xeográfico de Amoeiro parece que estivo habitado dende a época prerromana e romana a xulgar polos restos encontrados que, aínda que escasos, son un fiel reflexo da existencia no pasado de vilas e camiños romanos, así como outros restos da cultura celta. Na época máis recente pertenceu a varios señoríos, entre eles á casa de Vilamarín. Tamén estivo incluído nas posesións do monasteiro cisterciense de Oseira.

Ao ascender desde Ourense cara ao Noroeste, seguindo o Camiño Real antigo que leva a Compostela por Oseira, chegamos a Amoeiro, onde sorprende a harmonía da paisaxe con variados elementos da cultura tradicional, entre os que destaca o paso de peregrinaciones cara a Santiago a través da Vía da Prata, coas infraestructuras propias da modernidad, grazas ás obras do tren de alta velocidade e da autovía que atravesan o seu chan, experimentando unha sensación de reencontro coa natureza e coas raíces culturais deste municipio.

Posúe unhas características xeográficas moi singulares que o converten nunha das comarcas mellor individualizadas de toda Galicia. En xeral trátase dun terreo llano e fértil cunha paisaxe homogéneo de piñeiros e eucaliptos. Conta cun dos maiores cotos de caza de Galicia, onde se poden ver jabalíes, corzos, coellos, perdices,.. e con zona de pesca no río Barbantiño, onde se atopa o fermoso paraje natural da cascada da Fervenza, na parroquia de Parada.

Amoeiro aséntase na meseta coñecida como Vos Chaos. Situada ao Noroeste do val do río Miño, limita ao leste co municipio de Coles, ao norte co de Vilamarín e San Cristobo de Cea, ao sur coa capital da provincia, Ourense, e Punxín e ao oeste co de Maside.

Restos atopados no territorio de Amoeiro dan constancia de asentamientos xa en época prerromana e romana, fiel reflexo da existencia no pasado de vilas e camiños romanos, así como restos da cultura celta ou castrexa.

Entre os vestixios desta última cultura existen interesantes achados de petroglifos na parroquia de Trasalba: no lugar coñecido como A Ferradura, testemuño dunha serie de posibles rituais de investidura (pedra dá investidura) na Idade do Ferro; restos de abundante cerámica e estruturas arquitectónicas no Coto do Castro ou de Marmán; petroglifos no castro de Zarra e un moi singular no abrigo do Raposo. Tamén no pobo de Ou Formigueiro hai restos dun castelo medieval asentado sobre un castro, do que quedan vestixios en diversas casas e na igrexa do lugar. Este yacimiento medieval do castelo do Formigueiro era coñecido primitivamente co nome de Alba de Búbal (de onde derivaría o topónimo ?Trasalba?) e existe polo menos desde o século XI. Segundo a Gran Enciclopedia de Galicia, en 1809 a xente de Vos Chaos salvou o seu gando da requisa dos franceses escondéndoos nos subterráneos abovedados do castelo.

Tamén é de apuntar a pedra celta decorada e que parece foi colocada no lavadero de Fontefría durante unha restauración realizada en época franquista. Moi preto, na capela de San Xiao, dúas pedras decoradas que proviñan dun habitáculo castreño próximo, foron utilizadas para a construción dos seus muros.

Pertenceu a señoríos como o da Casa de Vilamarín e estivo incluído entre as enormes posesións do monasterio cisterciense de Oseira. Tivo gran produción de gran e pan de trigo, que abastecía o mercado de Rivadavia, de onde traían o viño. Hai un devandito popular da comarca do Ribeiro, á que pertencía Amoeiro, que reza así : ?Si me queres tratar ben, dáme viño do Ribeiro, pan trigo de Rivadavia e mozas do chán de Amoeiro?.

Está marcado por numerosas mostras de arquitectura civil e relixiosa que enriquecen o seu atractivo paisajístico. Entre elas un grupo de edificios relixiosos do século XII cun característico románico rural : as igrexas de San Martiño de Cornoces, levantada sobre penas; Santa María de Amoeiro; Santiago de Parada e Santa Mariña de Fontefría (en cuxo atrio foi descuberto un sarcófago de granito anterior ao s. XI); monasterios como o de Bóveda, o primeiro do Cister creado en Galicia, ao redor de 1160; o de Cornoces e o de San Damián.

En construcións civís, destacan casas de adiñeirados e ilustres nobres como a dos Miranda (parroquia de Parada), Coto Martín (Bóveda), Reinoso (Cornoces), San Damián (Abruciños), Gayón (Amoeiro) e o quizais máis coñecido polos seus connotaciones literarias como é o de Cima de Vila en Trasalba, onde viviu D. Ramón Otero Pedrayo, soado escritor ourensano, membro máis sobresaliente da xeración NOS. Non debemos esquecer a ponte de San Fiz sobre o río Barbantiño que une os concellos de Amoeiro e Maside, por onde pasaba o camiño real de Ourense a Pontevedra ou o horno comunal de Sabariz, de gran valor etnográfico.

As festas patronales celébranse por parroquias : Parada do 24 ao 26 de xullo; Amoeiro o 15 e 16 de agosto; Trasalba do 23 ao 25 de agosto; Cornoces os días 27 e 28 de agosto e Abruciños do 29 ao 30 de agosto.

Parroquias

Abruciños (San Xoán)
Amoeiro (Santa María)
Bóveda de Amoeiro (San Pelaio)
Cornoces (San Martiño)
Fontefría (Santa Mariña)
Parada de Amoeiro (Santiago)
Rouzós (San Cibrao)
Trasalba (San Pedro)

UBICACION

Ver mapa mais grande