Navigation Menu
CAPELA DO FORMIGUEIRO

CAPELA DO FORMIGUEIRO

GALERIA FOTOGRAFICA

P1000020
P1000023
O FORMIGUEIROSANSEBAS
P1000025
DSC_0048
DSC_0052
DSC_0057
DSC_0560_3264x1836
O FORMIGUEIROASCANDELAS
DSC_0561_1836x3264
DSC_0562_1836x3264

INFORMACION PATRIMONIAL

Trátase dunha pequena construción de estilo románico completamente irregular, as súas dimensións son 4,5 metros de fachada, 5 metros en parte traseira, 8,7 na parte meridional e 8,9 no lado setentrional.

Esta capela foi remodelada en varias ocasións, a edificación orixinal contaba cun pórtico que posteriormente foi tapiado, como se evidencia aínda na fachada, esta fronte remata cun Cristo sobre unha Cruz.

Con motivo da ultíma remodelación levada a cabo polos veciños no ano 1988, ao desmontar o altar encontráronse coa monumental sorpresa, de que a lousa que formaba parte do mesado do altar, estaba decorada pola súa cara posterior e despois de ver que facían con ela, decidiron integrala na fachada da capela, para que todo o mundo puidese vela.

A peza en pedra trátase dun baixorrelevo, dun importante valor histórico, mide uns 126 cm de ancho, por 83 cm de alto e un grosor estimado de 20 centímetros, esta placa pétrea, ostenta unha decoración en baixorrelevo e diferenciada en cada un dos tres planos horizontais.

Plano horizontal superior: a decoración preséntase incompleta pero aprécianse semicírculos concéntricos, enlazados, que formarían “888” deitados e repítense todo ao longo da pedra.
Dentro da cultura castrexa este tipo de decoración é frecuente en cerámica e xoiaría.
Segundo plano horizontal: esta decoración formando”SS” opostas que se xuntan de modo alterno na parte superior e inferior para conformar un triangulo ou punta de frecha.

Terceiro plano horizontal: representa un grupo de equinos en movemento, mirando cara o lado esquerdo e de perfil, no cuarto equino dos cinco, pódese ver a representación dunha monta, un xinete enriba cos brazos abertos.

Na aldea do Formigueiro aparecen restos tipicamente castreños convivindo con outros medievais, ambos os dous reutilizados nos muros das casas. No interior da súa capela, dedicada a San Sebastián e a La Candelaria, apareceu, nunhas reformas, o precioso relevo que mencionamos. O máis rechamante é a súa delicada decoración entrelazada, con paralelismos na arte da Idade do Ferro.

O relevo do Formigueiro de Amoeiro foi colocado na fachada principal da ermida, seguramente sen ter en conta as condicións climatolóxicas que, ao longo do tempo, poderán deterioralo. O seu interese, en canto ás representacións ecuestres, radica no feito de que un só xinete acompaña unha serie de cabalos. Ao non se tratar dun cabalo illado, senón dun fileira, manda ou grupo de monturas, recorda as escenas de curros (ver un exemplo), aínda vivas nas serras de Ourense e de Pontevedra, nas que, a través de actos festivos, se marcan os cabalos salvaxes que viven nesas terras. Este tipo de actividades nos montes de Amoeiro, se é que existiu, perderíase debido á presión demográfica e á cavadura crecente minguando as grandes extensións de monte nas que as mandas vivirían en liberdade.
Unha pequena, aínda que abrupta, altura do lugar do Formigueiro foi ocupada na Idade Media, pero a inequívoca plástica castreña do relevo e a existencia de pedras reutilizadas nas paredes das casas actuais fainos pensar nunha ocupación da Idade do Ferro, polo menos da segunda metade do I milenio antes de Cristo.

A figura de San Sebastian . Fillo de pais ricos e nobres, naceu en Narbona, de Francia, e moi novo recibiu o Bautismo. Alistouse no exército romano precisamente para practicar a relixión verdadeira ocultamente e converter ao cristianismo os seus camaradas e cantos xentiles puidera. Cría que podería facer un gran servizo á Igrexa. Foi martirizado no ano 288. – Festa: 20 de Xaneiro.

Era Sebastián un soldado valente e moi aposto, que formaba parte da garda do pazo imperial. O emperador era entón Diocleciano. E dise que Sebastián era por el moi apreciado porque tiña un aire guerreiro e á vez submiso. Atraíase as simpatías de cantos o ían coñecendo. Non é estraño, pois, que Diocleciano lle fixese capitán xefe do seu garda persoal, e o distinguise con outras honras. Pero non sabía o emperador que un tan aguerrido oficial fose cristián e non adorador dos deuses do Imperio. En canto o soubo, deixou xa de ser o seu preferido, tivo que padecer os máis crueis castigos, ata morrer por non querer renegar da súa fe. O que se gañara a confianza de Diocleciano por destacarse en moitas batallas como un dos soldados máis intrépidos, e tamén polos seus costumes exemplares, afastados das libertinaxes da milicia, dende que confesou paladinamente ser cristián se converteu en pesadelo e obsesión súa, foi odiado por el con verdadeira ferocidade.

—Nin con promesas nin con ameazas puideron facelo renunciar á relixión de Xesucristo. E por isto foi condenado a morrer a saetazos, atado a un pau, moi preto do pazo do emperador. As frechas foron ferindo o seu corpo e enchéndoo de sangue. Os arqueiros disparaban sen cesar e sen equivocar un só disparo. Pero Sebastiánía sorrindo e tiña os ollos brillantes dunha alegría celeste. Por fin pechounos, e a súa cabeza e corpo caeron desfalecidos. Os verdugos deixárono, créndoo morto…

—Non obstante, vivía aínda. Unha santa muller, chamada Irene, fixo retirar o seu corpo para darlle sepultura; pero vendo que respiraba, fíxoo levar á súa casa, onde reanimalo, curándose en poucos días todas as súas feridas. Entón, en vez de esconderse, presentouse con máis valor que antes ao emperador Diocleciano, que se encheu de pánico ao velo, pois lle cría xa morto e sepultado. O Santo Mártir proclamou ante el a súa fe e reprendeuno pola súa crueldade. Indignado Diocleciano, botouno da súa presenza, mandando que fose azoutado ata unha morte certa.

–Así cumpriuse. E para impedir que os fieis o sepultasen, botouse o cadáver nunha cloaca. Pero Santa Lucina tivo pola noite unha visión, na que o propio Mártir lle dixo onde estaba o seu corpo e onde quería enterráseselle. A santa cumpriu o encargo; e o glorioso heroe foi enterrado nunhas catacumbas, sobre as cales se edificou, e existe aínda unha igrexa en honra súa. É invocado San Sebastián universalmente como protector contra a peste, así llo fai constar a inscrición do seu sepulcro.

O FORMIGUEIROSANSEBAS

A Virxe da Candelaria ou Virxe do Leite é unha das advocacións máis antigas da Virxe Maria.

—Inicialmente a festa da Candelaria ou da Luz tivo a súa orixe no Oriente co nome do “Encontro”, posteriormente estendeuse ao Occidente no século VI, chegando a celebrarse en Roma cun carácter penitencial.

—A súa festa celébrase o 2 de febreiro en recordo á pasaxe biblíco(Lc 2; 22-39) da Presentacion do Neno Xesús no Templo deJerusalen e a purificación da Virxe María despois do parto, para cumprir a prescrición da Lei do Antigo Testamento. A festa é coñecida e celebrada con diversos nomes: a Presentación do Señor, a Purificación de María, a festa da Luz e a festa das Candeas; todos estes nomes expresan o significado da festa. Cristo la Luz do mundo presentada pola súa Nai no Templo vén a iluminar a todos como a vela ou as candeas, de onde se deriva o nome de “Candelaria”.

—A imaxe é venerada nas Illas Canarias, especialmente en Tenerife, onde ocupa o cargo canónico de Patroa de Canarias. Igualmente a Virxe de Candelaria é a Patroa de varias cidades do Novo Mundo como: Medellín e Cartagena de Indias (Colombia) eMayagüez (Puerto Rico). A Virxe ten moito arraigamento e veneración no Perú. Ademais é venerada en lugares cunha importante colonia de canarios.

A Virxe de Candelaria tras a conquista:
—A imaxe foi roubada polos españois pero devolta tras unha peste que eles atribuíron ao roubo sacrílego. Máis tarde, cando os españois conquistaron a illa, a devoción xa estaba alí arraigada. En 1526 edificouse o santuario polos moitos prodixios que Deus obraba Pola nosa Señora da Candelaria.

—Das Illas Canarias a devoción propagouse a América. Hernán Cortés levaba ao colo unha medalla desta imaxe. En 1826 a imaxe perdeuse vítima dunha inundación aínda que posteriormente foi creada unha réplica que actualmente está na basílica.
O talle da Virxe de Candelaria convértese na quinta imaxe mariana de España en recibir a Coroación Canónica tras a Virxe do Piar (Zaragoza, a Virxe de Covadonga, a Virxe de Montserrat,y a Virxe dos desamparados.

O FORMIGUEIROASCANDELAS

(Fonte: “Apuntes pra o inventario do mobiliario litúrxico da diócesis de Ourense” Xose Carlos Fernandez Otero; ” Los pueblos de la Galicia céltica” Francisco Javier Gonzalez Garcia).

VIDEO .


INTERACTIVIDADE. 

CAPELA DO FORMIGUEIRO
by qweqwi
on Sketchfab

Descargar Google Chrome
Descargar Mozilla Firefox

GALERIA FOTOGRAFICA. IMAXES DA VIRTUALIDADE.

ve3
ve4
ve5
ve1
ve2
ve7
ve6
ve8
FORMIGUEIRO1
INTERIORMAX1
INTERIORMAX3
INTERIORMAX5
INTERIORMAX7
FOR3
FOR4

INTERACTIVIDAD

UBICACION


Ver mapa mais grande